Nie wiem, co dokładnie ujmuje mnie w widoku dzikich łąk, ale ich niezwykła siła tkwi w swobodnym, subtelnym ruchu traw, które tańczą na wietrze. To jak cicha melodia, która wibruje w przestrzeni.

Stają się one dla mnie symbolem życia w nieustannym ruchu, w zmienności i wierności naturze. W swoich obrazach staram się uchwycić ten moment – nie tylko jako zewnętrzny obraz, ale jako wewnętrzną podróż.

Jak pisała Wiesława Szymborska:
„Wszystko na świecie ma swój czas. (…) Trawa się zgina i wstaje, a człowiek wciąż, wciąż czeka na swoje przeznaczenie”.

Dzikie trawy, w swojej skromnej, ale nieustępliwej obecności, zginają się pod ciężarem wiatru, ale zawsze wstają, z każdym nowym dniem odnajdując siłę do życia. My, jako ludzie, często czekamy na to, co niepewne, szukamy swojego miejsca, często zapominając, że tak jak trawa, mamy swój czas na wzrost i rozwój. Natura w swojej prostocie, naucza nas pokory i cierpliwości. Kiedy wszystko wokół nas kręci się w nieustannym cyklu, my także – jako część natury możemy – zgiąć się, aby potem wstać silniejszymi, z nową energią.